Sanam Memories
Where is Humanity?
 
Sanitaire werknemers in Pakistan
Lahore
Pakistan

Deze Islamitische Republiek maakte samen met India en Bangladesh deel uit van Brits Indië. In 1947 bij de onafhankelijkheid van India, een land merendeels bevolkt door Hindoes werd Pakistan gesticht om Indiase Moslims hun eigen staat te geven. Onder toezicht van de Britten werd Muhammed Ali Jinnad de eerste leider van het nieuwe land om de veiligheid van moslims te waarborgen. Muhammed Jinnah streefde ernaar  om hindoes en moslims nader tot elkaar te brengen, maar al zijn inspanningen bleken vergeefs. Andere bevolkingsgroepen werden gepasseerd. Gevechten braken uit tussen hindoes en moslims. De meeste mensen kennen de barbaarse geschiedenis wel. De leefsituaties van hindoes en moslims zijn aanzienlijk verbeterd en beide landen genieten enorm veel waardering voor het opbouwen van nieuwe naties na de Britse bezetting. Helaas zijn zij de Christenen die ook deel uit maken van hun land vergeten. In India hebben de christenen zich beter kunnen vestigen en hebben in mindere mate te kampen met discriminatie. Dat geldt niet voor de christenen in het streng islamitische, maar vooral corrupte Pakistan. De christenen in Pakistan leiden een erger dan honden bestaan, waar zij van alle deelname in de samenleving uitgesloten worden. Voor de meeste christenen in Pakistan is werkzaam zijn in de sanitaire sector de enige manier van overleven. Er wordt geen aandacht geschonken aan deze mensen die dagelijks bezig zijn het vuil van anderen op te ruimen. Hoe is het toch mogelijk dat zoiets zich voordoet in het land der reinen, wat de betekenis van het land is. Pak betekent schoon/rein en Stan betekent land. Wat wordt er bedoeld met het land der reinen als het leven van mensen met een andere geloof dan de islam zo minderwaardig is. Een land vol corruptie, racisme, discriminatie, een land dat ontwaakt met het beramen van plannen om mensen met een ander geloof te onderdrukken en hun toegang tot de samenleving te belemmeren.
Johar town
Christenen in Pakistan - poep vegers

De meeste Christenen in Pakistan zijn werkzaam als sanitaire werknemers en behoren anno 2010 nog steeds tot mensen van de lage kaste die door het grootste deel van de Islamitische Pakistanen - de reinen - als beesten worden behandeld. Sanitaire werknemers hebben op zich de ondankbare taak opgedrongen gekregen om het al het vuil in het land, verspreid door islamieten en dieren te reinigen. Wat het verdriet van de sanitaire werknemers veel erger maakt is de alledaagse krenkende scheldwoorden waar zij aan bloot staan. Schijthuis vegers, poep oprapers ga zo maar door, niet anders worden zij geadresseerd.

Zulke honende scheldwoorden zijn door de jaren heen zodanig bij de sanitaire werknemers ingeburgerd dat  zij zich er niet meer van bewust zijn. Woorden die men onmogelijk zou kunnen toepassen op de rest van de Pakistani zonder gevaar te lopen. Niet alleen bij de meerderheid van bevolking maar ook door de regering van Pakistan staan sanitaire werknemers bekend als onaanraakbaren en hebben daardoor de laagste rang in de maatschappij.

Sanitaire werknemers worden niet eens gerekend worden tot de  burgers van het land. Eerbied als mens is hun altijd vreemd gebleven. Het is niet verbazingwekkend dat zij hun wenkbrauwen optrekken wanneer een zeldzaam voorval zich voordoet.
Johar town 1
De sanitaire werknemers zijn te herkennen aan hun versteende gezichten. Jongeren waarvan de exacte leeftijd onmogelijk juist in te schatten is, omdat zij er uitzien als fossielen. Verwaarloosde zielen, verscheurde kleren, die niet in de rang van tweede klas behoren, schoeisels waarvan het brandende asfalt of de smerige aarde waarop ze lopen de onderkant vormt. Van top tot teen zijn zij besmeurd met resten van uitwerpselen. Het is niet vreemd dat zij stinken als de pest. De geur van ontbinding is heeft zich helemaal genesteld in hun onderhuid.
Johar town 2
Deze mensen voeren dagelijks een heldhaftige strijd om hun erbarmelijke bestaan. Ze zijn vergeten door god en verstoten van de beschaafde samenleving. De sanitaire werknemers hebben geen toekomstperspectief. Een dag geen stront oprapen betekent een dag geen voedsel voor de hele familie. Van kleine nederzettinkjes tot aan grote steden worden zij herkend aan de ondankbare arbeid die zij dagelijks verrichten. Overal zijn zij aanwezig, in ziekenhuizen, scholen, colleges, bushaltes, publieke plaatsen, snelwegen, overal waar reine mensen aanwezig zijn, overal zijn zij aanwezig waar zij stront moeten ruimen. Om het overgrote deel van de Pakistan te behoeden voor de consequenties van een vervuild milieu zijn zij door het land en de inwoners rijkelijk toebedeeld met smerige taken.
Johar town 3
De sanitaire werknemers die voornamelijk christen zijn in Pakistan lijken speciaal voorbestemd om permanent met manden vol menselijke uitwerpselen en of ander puin, met onbedekte lichamen in riolen en vervuilde sloten, de discriminerende meerderheid van Pakistan te bedienen. Hun verleden, hun verdriet kent geen verlichting. Zij leven een duister bestaan en hun beste vriend lijkt wel het vuil zelf. Vuil dat hun alledaagse brood oplevert, maar ook hun gezondheid ruïneert.
Sociaal en economisch behoren sanitaire werknemers tot de allerlaagste kaste. Noodgedwongen moeten zij het leven dat zij leven accepteren zoals het is en hebben geen toekomstperspectief. Ook in andere delen van de wereld hebben mensen te maken met armoede, maar de respectloze behandeling zal bij lange na niet zo erg zijn als bij de sanitaire werknemers in Pakistan.

Uiteraard is er een hele kleine groep Christenen die een menswaardiger bestaan hebben. Deze zijn vaak afkomstig uit rijkere families die zich noodgedwongen aangepast hebben aan de Islamitische voor -schriften. Zij hebben hun namen veranderd waardoor  het onmogelijk is te achterhalen dat zij oorspron- kelijk Christenen zijn. Deze Christenen zijn zich er van bewust wat er met de rest van de arme christenen gebeurt, maar kunnen niets anders doen dan met lede ogen het verdriet van hun soortgenoten aanzien. Ook de rijkere christenen zijn niet resistent voor de affreuze staatsverplichtingen zoals de wettelijke voorgeschreven islamitische lessen op scholen waarop zij moeten afstuderen. Zij kunnen zich nauwelijks te weer stellen tegen gruwelijkheden in Pakistan laat staan in de verdediging gaan voor anderen.
lahore 1
lahore 2
Angst voor sanitaire werknemers bij Pakistaanse moslims:
De Islamitische Pakistanen zijn als de dood dat zij zich vervuilen door in aanraking te komen sanitaire werknemers. Men voelt zich vervuilt als hun schaduwen de schaduwen van sanitaire werknemers kruizen. Elk contact met sanitaire werknemers maakt de Pakistaan onrein. De Pakistanen ervaren het als een beschimping van Allah en zullen zich spoorslags gaan reinigen. Contact met een sanitaire werknemer kan alleen maar duiden op naderend onheil. Of  het vertaald zich in een boze vloek. Al het water van de oceaan is voor de Pakistaan nog niet genoeg om zich te reinigen na het contact met een sanitaire werknemer.

In Pakistan is het een zonde om een sanitaire werknemer aan te kijken, laat staan als mens aan te raken. Om zich te distantiëren van sanitaire werknemers neemt de meerderheid van de Pakistanen enorme afstanden. Dat gaat gepaard met minachtend gedrag. De discriminerende meerderheid uit ook zijn walging door zakdoeken voor hun neuzen te houden - door zich zichtbaar te doordrenken van etherische geuren. De meerderheid van de Pakistani scanderen leuzen om de sanitaire werknemers nadrukkelijk in te prenten dat zij smeriger zijn dan het vuil die zij dagelijks moeten opruimen. Het overgrote deel van de Pakistani wil maar niet beseffen hoe noodzakelijk het werk van sanitaire werknemers is. Het krankzinnigste is dat zij maar niet tot het besef komen dat zij ook mensen zijn.

Sanitaire werknemers in Pakistan worden zelfs na de dood niet gespaard. Hun schoot der aarde worden ingepikt om er huizen te bouwen. Graven met daarop ornamenten worden scheefgeslagen.
Hun begraafplaatsen worden opgegraven en lijken in verregaande staat van ontbinding worden zichtbaar voor de ogen van iedereen tentoongespreid om angst in te boezemen bij sanitaire werknemers opdat zij een ander plek zoeken voor de eeuwige slaap.
lahore 3
Iemand moet toch het werk doen?
Inderdaad. Arbeid hoe erg het ook is moet verricht worden. Maar daarbij hoort wel dat het juist gebeurt met de juiste voorzorgmaatregelen. De regering van Pakistan investeert helemaal niet in de gezondheid van sanitaire werknemers. Sanitaire werknemers hebben geen handschoenen voor wanneer zij het vuil van verstopte rioleringen moeten verwijderen.
Zonder beschermende kleren stappen zij in septic tanken. Er ontbreekt aan alles bij de sanitaire werknemers zoals arbeidsbegeleiding, artsen, medicatie enz. Zij zijn zodanig dom gehouden dat zij niet eens weten hoe schadelijk het is om te porren met blote handen in excrementen. Dikwijls als sanitaire werknemers ziek worden proberen zij zich op te kalefateren met zelf gemaakte middeltjes en rekken een bezoek aan het ziekenhuis uit. Zij weten wat hun daar te wachten staan en zijn als de dood. Lange wachtrijen, norse artsen en verpleegsters die hun totaal negeren. Uiteindelijk worden zij zonder pardon weg gestuurd.

Er zijn gevallen bekend van afvalwater arbeiders in provincie Punjab die zijn omgekomen bij ongevallen waarbij toxische stoffen vrijkwamen, omdat de werkgevers weigerden hen uit te rusten met reddingsmiddelen. In de Tehsil gebied weigeren lokale overheden hardnekkig om sanitaire werknemers adequate gasmaskers en beschermende kleren te bieden, waarbij drie christelijke sanitaire werknemers zijn tragisch zijn omgekomen.Er zijn gevallen bekend van werkgevers die weigeren uit te betalen.
lahore 4
Prostitutie:

Het is in strijd met de menselijke waardigheid hoe vaak werkgevers hun werknemers misbruiken. Regelmatig maken rijkelui misbruik van sanitaire werknemers in hun huizen. Sanitaire werknemers worden gedwongen om hun lichamen af te staan in ruil om hun salaris te behouden. De meeste sanitaire werknemers, meisjes en jongens, leggen zich er maar bij neer. Zij hebben geen andere keuze. Het is voor hun kiezen - of een salaris krijgen of maar creperen. Een beroep doen bij de politie zal niet baten. Politieagenten staan er bekend om dat zij gedupeerde sanitaire werknemers afpersen. Vooral als zij mooi van lichaamsbouw zijn.
lahore 6
Hulp:

Er is een niet geregisterde organisatie genaamd CLM die al meer dan twintig jaar ijvert voor de rechten van sanitaire werknemers in Pakistan. CLM staat voor Christen Labour Movement. Deze organisatie wordt ontzettend gedwarsboomd door de regering van Pakistan. CLM mag zich van de Pakistaanse regering niet laten registeren waardoor zij hun edelmoedige streven kunnen verwezenlijken. In de laatste tien jaren is het de CLM niet meer dan een gering aantal keren gelukt om lezingen te houden.

Het merendeel van de Pakistanen willen niets weten over sanitaire werknemers. In hun ogen zijn het smerige mensen, laag in de allerergste graad, honden zijn zij, poepvegers, buitenaardse schepselen die naar Pakistan verzonden zijn om een straf uit te zitten, verder dan dat reikt hun verstand niet. Verder dan dat willen zij niet denken. De Pakistaanse regering is goed op de hoogte van hun problemen waar sanitaire werknemers mee te kampen hebben, maar weigeren om hun te gerieven. Zij geven absoluut niets om de gezondheid van sanitaire en ziet hun liever dood dan leven. De regering heeft helemaal geen baat bij poepvegers. Hun stemmen tellen niet. Ook al zouden de poepruimers willen stemmen, op wie zouden zij dan moeten stemmen? Er is helemaal niemand in de regering die ruchtbaarheid geeft over hun dagelijkse ellende.

Met vereende krachten wilt CLM de rechten van sanitaire werknemers bevechten. Ze proberen te vermijden om individuen te helpen, maar proberen grootschalig aandacht te besteden aan de problemen. De sanitaire werknemers weten van hun bestaan, maar hebben wel moeite om hun in het hart te sluiten. Dat heeft vooral te maken met het feit dat er hiervoor nogal wat organisaties waren die gouden beloofden deden. Bijna elke organisatie die ooit wat beloofde hadden een dubbele agenda. Hun werk bleek achterbaks en corrupt. Ook leden van regeringsorganisaties hebben in het verleden wel eens beloftes gemaakt die zij nooit na kwamen. Maar zoals men weet kan over de Pakistaanse regering gezegd worden Van boven bont van onder stront.

CLM probeert men man en macht zulk soort aantijgingen van zich af te wassen.  Bewonderenswaardig zijn het aantal jonge moslims in de CLM die nauwkeurig samenwerken met enkele jonge Christenen. Deze jongeren hebben een goede opleiding genoten en begrijpen dat discriminatie nergens op de wereld thuis hoort. Zij willen graag voor verandering in eigen land werken. Zij willen laten zien dat niet elke moslim discrimineert en behulpzaam kan zijn naar andere gelovigen. Zij willen laten zien dat moslims en christenen ook gebroederlijk met elkaar kunnen omgaan. Helaas zijn dat maar een beperkt aantal jonge studenten die zulke nobele leefbeschouwing met elkaar delen.

Landen buiten Pakistan kunnen zij enorm gesteund worden. De CLM geeft aan dat zij vooral morele steun nodig hebben. Zij willen graag dat het buitenland aandacht wijden aan het leed van sanitaire werknemers die volledig genegeerd worden door de Pakistaanse samenleving.  In Pakistan lijkt het voor de  CLM godsonmogelijk om aandacht te vragen voor sanitaire werknemers. Zij worden daardoor zelf gediscrimineerd. De meeste moslims vragen meteen of zij ook christenen zijn. Leden van de CLM worden veroordeeld en zijn zij in de ogen van de moslims ongelovigen geloofsverraders, omdat zij een ander soort helpen.

Landen buiten Pakistan kunnen de CLM een helpende hand toesteken met goederen zoals kleding enz opdat de sanitaire werknemers een beter leven kunnen hebben. Het belangrijkste is dat sanitaire werknemers zelf moeten inzien dat het honden leven zij nu hebben er anders kan uitzien. Dat kan door zich in iets nieuws te verschonen. Sanitaire werknemers moeten weer leren dromen. Zij moeten weer leren verlangen. Daarom is hulp van buitenaf heel erg belangrijk. De sanitaire werknemers  zijn zodanig bezig met overleven dat zij er zich niet van bewust zijn dat hun kinderen recht hebben op een studie. Meestal volgen de kinderen de ouders op. Zo is het generaties lang door gegaan en het trieste verleden herhaalt zich. CLM wilt dit voorkomen en wilt de kinderen behoeden van een vreedzame leven. Zij moeten naar school. Om naar school te kunnen hebben deze kinderen basisvoorzieningen nodig zoals kleding en schoolgeld. Hier hebben zij dringend hulp bij nodig.

De uiterst gemotiveerde leden van CLM hebben zich voorgenomen om niet te versagen, hun doel recht voor de ogen te houden en zullen gedreven door gaan met hun werk. Het zal een verspilling van 20 jaar keihard strijden om er mee op te houden. In het ergste geval zullen het de sanitaire werknemers zijn die het ergst benadeeld zullen worden waar zij nu wel een goede verstandhouding mee hebben.

De CLM heeft ook hulp nodig om een manier te vinden om alle sanitaire werknemers medisch te laten nakijken. CLM claimt dat de meeste van de sanitaire werknemers hepatitis hebben opgelopen en of andere ziektes. Gezien het smerige karwei die zij moeten uitvoeren zonder bescherming is het niet vreemd dat zij in contact komen met dodelijke virussen, bacteriën en besmettelijke ziekten. Jarenlang wachten sanitaire werknemers ongeduldig op de levering van hepatitis B en C vaccinaties. CLM vragen om noodhulp. Zij menen terecht dat het NU tijd is om alle sanitaire werknemers te laten inenten voor zij onbewust het hele land besmetten met allerlei gevaarlijke ziektes. Er moet onmiddellijk hulp komen voor het te laat is. Tot nu toe zijn er alleen maar toezeggingen gedaan. Het is nu de hoogste tijd dat men hun beloftes omzet in daden. Sanitaire werknemers in Pakistan hebben onmiddellijk hulp nodig.